Orzeczenia

 

2012.06.27, wyrok Sąd Apelacyjny w Warszawie, sygn. akt I ACa 1131/11

1. 1. Art. 108 ust. 7 w zw. z art. 108 ust. 5 u.p.a.p.p. nie mogą stanowić samodzielnej, odrębnej od art. 189 k.p.c. podstawy dochodzenia przez stronę niezadowoloną z rozstrzygnięcia Komisji Prawa Autorskiego ustalenia nieistnienia stosunku prawnego lub prawa objętego orzeczeniem Komisji Prawa Autorskiego....

2. 2. O ile orzeczenie sądu może rozstrzygnąć spór co do treści umowy o reemisję, o tyle nie może zastąpić oświadczenia woli operatora sieci kablowej, prowadząc do zawarcia umowy o reemisję z określoną stawką wynagrodzenia, bo naruszałoby to zasadę swobody działalności gospodarczej, poza tym roszczenie takie nie znajduje umocowania w treści art. 108 ust. 5 i 7 u.p.a.p.p....

3. 3. Art. 79 u.p.a.p.p. stanowi wystarczającą ochronę autorskich praw majątkowych, w razie bezumownej reemisji utworów nadawanych w programach organizacji radiowych i telewizyjnych....

całe orzeczenie »

 

2016.03.22, wyrok Sąd Apelacyjny w Krakowie, sygn. akt I ACa 1742/15

1. Przepis art. 47 u.p.a.p.p. przyznaje twórcy roszczenie informacyjne, tj. uprawnienie pozwalające żądać informacji oraz dostępu do dokumentacji mających znaczenie dla określenia wysokości wynagrodzenia autorskiego. Przyznane przez ww. przepis roszczenie składa się z dwóch elementów: roszczenia informacyjnego w ścisłym rozumieniu tego słowa oraz prawa żądania dostępu do dokumentacji. Zakres możliwych do żądania informacji został w ww. ustawie określony jedynie funkcjonalnie jako informacje mające istotne znaczenie dla określenia wysokości wynagrodzenia. Tak szerokie ujęcie wymaga racjonalizacji w drodze wykładni, ponieważ przyznane w celu ochrony autora uprawnienie stwarza zagrożenie dla uzasadnionych i zasługujących na ochronę interesów drugiej strony umowy. Informacje, których można żądać na podstawie art. 47 u.p.a.p.p., a także oczywiście dokumentacja, mogą w szczególności stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 u.z.n.k. Nadto zakres, w jakim autor chce badać dokumenty wydawnictwa musi być zakreślony w rozsądnych granicach....

całe orzeczenie »

 

2020.03.11, wyrok Sąd Najwyższy, sygn. akt I CSK 573/18

1. Sąd Najwyższy odniósł się do kwestii relacji pomiędzy „nowymi” (obecnie obowiązującymi, na mocy ustawy o zbiorowym zarządzaniu - po nowelizacji ustawy o prawie autorskim, wchodzącej w życie 19 lipca w 2018r.) przepisami dotyczącymi roszczenia informacyjnego, a dotychczczasowym brzmieniem art. 105 PrAut.    Jak wskazał Sąd Najwyższy, „sama ustawa zmieniająca nie zawierała przepisów intertemporalnych, z których wyraźnie wynikałoby, że należy ją stosować do zdarzeń prawnych zaistniałych przed datą jej wejścia w życie.” Sąd Najwyższy, analizując możliwość zastosowania art. 105 ust. 2 PrAut, odpowiednio zastosował reguły międzyczasowe zastosowane przy wprowadzaniu kodeksu cywilnego w 1964r., zgodnie z którymi do stosunków prawnych powstałych przed wejściem w życie nowej ustawy należy stosować przepisy dotychczasowe.  Zagadnienie jest istotne dla wszystkich nowo formułowanych roszczeń informacyjnych. Powstaje pytanie czy opierać je wyłącznie na nowych przepisach czy też odwoływać się do uchylonego art. 105 PrAut.  Zgodnie z omawianym orzeczeniem Sądu Najwyższego, są sytuacje gdy art. 105 PrAut wprost znajdzie zastosowanie pomimo iż został uchylony, czy raczej „zastąpiony” przez art. 48 ustawy o zbiorowym zarządzaniu. Przy nowo formułowanych powództwach staramy się za każdym razem akcentować dorobek orzeczniczy związany z art. 105 PrAut oraz to że w pełni (jeżeli chodzi o roszczenie informacyjne) może być zastosowany przy wykładni art. 48 UoZZ. Trzeba pamiętać, że regulacje te mają tożsame brzmienie. Jest to o tyle istotne, że serwisy orzeczniecze w sytuacji uchylenia przepisu, którego dotyczy orzeczenie, wskazują że dane orzeczenie jest „nieaktualne”. Przykładowo przy art. 105 PrAut znajdują się orzeczenia z taką adnotacją, a przy art. 48 UoZZ brak jest jakichkolwiek orzeczeń. ZAiKS, który prowadzi bardzo wiele postępowań przy wykorzystaniu roszczeń informacyjnych może, w sytuacji jednolitego podejścia, wpływać na linie orzecznicze i obronę dotychczasowego dorobku. Oczywiście konieczna jest do tego bieżąca analiza całości orzecznictwa. ...

2. Jak wskazał Sąd Najwyższy: „w art. 105 ust.2 u.p.a.p.p. kładzie się nacisk na jego niezbędność do określenia wysokości dochodzonych wynagrodzeń i opłat, czyli potrzebę identyfikowaną celem, a nie na powinność wykazania zobowiązania pozwanego.”  ...

3. Prawo do wynagrodzenia z art. 70 ust. 2PrAut „może być dochodzone bez konieczności obalania domniemania z art. 70 ust. 1 u.p.a.p.p.”  ...

4. Przepisy ustawy o prawie autorskim „stosuje się do zagranicznych twórców i artystów wykonawców, w tym także unormowanie zawarte w przepisie 70 ust. 2(dawniej 2) u.p.a.p.p.” Wynika to z zasady asymilacji (Konwencja Berneńska, TRIPS)....

5. Do obalenia domniemania na rzecz ZAiKS „nie wystarcza samo wskazanie, że istnieje inna organizacja działająca w tym samym zakresie.”              ...

6. Gdy mowa jest o osobie „reprodukującej” dotyczy to osoby „która wprowadza do obrotu we własnym imieniu i na własny rachunek egzmplarze utworów audiowizualnych.” Tym samym, przesądzona została legitymacja czynna po stronie Monolith Films i innych dystrybutorów....

całe orzeczenie »