Orzeczenia

 

2016.03.22, wyrok Sąd Apelacyjny w Krakowie, sygn. akt I ACa 1742/15

1. Przepis art. 47 u.p.a.p.p. przyznaje twórcy roszczenie informacyjne, tj. uprawnienie pozwalające żądać informacji oraz dostępu do dokumentacji mających znaczenie dla określenia wysokości wynagrodzenia autorskiego. Przyznane przez ww. przepis roszczenie składa się z dwóch elementów: roszczenia informacyjnego w ścisłym rozumieniu tego słowa oraz prawa żądania dostępu do dokumentacji. Zakres możliwych do żądania informacji został w ww. ustawie określony jedynie funkcjonalnie jako informacje mające istotne znaczenie dla określenia wysokości wynagrodzenia. Tak szerokie ujęcie wymaga racjonalizacji w drodze wykładni, ponieważ przyznane w celu ochrony autora uprawnienie stwarza zagrożenie dla uzasadnionych i zasługujących na ochronę interesów drugiej strony umowy. Informacje, których można żądać na podstawie art. 47 u.p.a.p.p., a także oczywiście dokumentacja, mogą w szczególności stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 u.z.n.k. Nadto zakres, w jakim autor chce badać dokumenty wydawnictwa musi być zakreślony w rozsądnych granicach....

całe orzeczenie »

 

2020.03.11, wyrok Sąd Najwyższy, sygn. akt I CSK 573/18

1. Sąd Najwyższy odniósł się do kwestii relacji pomiędzy „nowymi” (obecnie obowiązującymi, na mocy ustawy o zbiorowym zarządzaniu - po nowelizacji ustawy o prawie autorskim, wchodzącej w życie 19 lipca w 2018r.) przepisami dotyczącymi roszczenia informacyjnego, a dotychczczasowym brzmieniem art. 105 PrAut.    Jak wskazał Sąd Najwyższy, „sama ustawa zmieniająca nie zawierała przepisów intertemporalnych, z których wyraźnie wynikałoby, że należy ją stosować do zdarzeń prawnych zaistniałych przed datą jej wejścia w życie.” Sąd Najwyższy, analizując możliwość zastosowania art. 105 ust. 2 PrAut, odpowiednio zastosował reguły międzyczasowe zastosowane przy wprowadzaniu kodeksu cywilnego w 1964r., zgodnie z którymi do stosunków prawnych powstałych przed wejściem w życie nowej ustawy należy stosować przepisy dotychczasowe.  Zagadnienie jest istotne dla wszystkich nowo formułowanych roszczeń informacyjnych. Powstaje pytanie czy opierać je wyłącznie na nowych przepisach czy też odwoływać się do uchylonego art. 105 PrAut.  Zgodnie z omawianym orzeczeniem Sądu Najwyższego, są sytuacje gdy art. 105 PrAut wprost znajdzie zastosowanie pomimo iż został uchylony, czy raczej „zastąpiony” przez art. 48 ustawy o zbiorowym zarządzaniu. Przy nowo formułowanych powództwach staramy się za każdym razem akcentować dorobek orzeczniczy związany z art. 105 PrAut oraz to że w pełni (jeżeli chodzi o roszczenie informacyjne) może być zastosowany przy wykładni art. 48 UoZZ. Trzeba pamiętać, że regulacje te mają tożsame brzmienie. Jest to o tyle istotne, że serwisy orzeczniecze w sytuacji uchylenia przepisu, którego dotyczy orzeczenie, wskazują że dane orzeczenie jest „nieaktualne”. Przykładowo przy art. 105 PrAut znajdują się orzeczenia z taką adnotacją, a przy art. 48 UoZZ brak jest jakichkolwiek orzeczeń. ZAiKS, który prowadzi bardzo wiele postępowań przy wykorzystaniu roszczeń informacyjnych może, w sytuacji jednolitego podejścia, wpływać na linie orzecznicze i obronę dotychczasowego dorobku. Oczywiście konieczna jest do tego bieżąca analiza całości orzecznictwa. ...

2. Jak wskazał Sąd Najwyższy: „w art. 105 ust.2 u.p.a.p.p. kładzie się nacisk na jego niezbędność do określenia wysokości dochodzonych wynagrodzeń i opłat, czyli potrzebę identyfikowaną celem, a nie na powinność wykazania zobowiązania pozwanego.”  ...

3. Prawo do wynagrodzenia z art. 70 ust. 2PrAut „może być dochodzone bez konieczności obalania domniemania z art. 70 ust. 1 u.p.a.p.p.”  ...

4. Przepisy ustawy o prawie autorskim „stosuje się do zagranicznych twórców i artystów wykonawców, w tym także unormowanie zawarte w przepisie 70 ust. 2(dawniej 2) u.p.a.p.p.” Wynika to z zasady asymilacji (Konwencja Berneńska, TRIPS)....

5. Do obalenia domniemania na rzecz ZAiKS „nie wystarcza samo wskazanie, że istnieje inna organizacja działająca w tym samym zakresie.”              ...

6. Gdy mowa jest o osobie „reprodukującej” dotyczy to osoby „która wprowadza do obrotu we własnym imieniu i na własny rachunek egzmplarze utworów audiowizualnych.” Tym samym, przesądzona została legitymacja czynna po stronie Monolith Films i innych dystrybutorów....

całe orzeczenie »

 

2017.11.27, wyrok Sąd Najwyższy, sygn. akt II CSK 707/18

1. TEZA aktualnaSpółka kapitałowa, która w toku procesu nabyła w wyniku podziału przez wydzielenie (art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h.) część majątku spółki dzielonej, wstępuje do procesu o prawo objęte wydzielonym majątkiem w miejsce spółki dzielonej bez potrzeby uzyskiwania zgody przeciwnika procesowego; art. 192 pkt 3 k.p.c. nie ma w tym wypadku zastosowania. Nie ma bowiem podstaw do odmiennego traktowania pod względem następstwa procesowego przypadków, w których spółka dzielona przestaje istnieć od przypadków w których nie traci bytu prawnego. Stanowisko to znalazło także potwierdzenie we wprowadzeniu od dnia 1 marca 2019 r. do kodeksu spółek handlowych art. 531 § 21k.s.h., zgodnie z którym spółka, która w toku postępowania o prawo objęte wydzielonym majątkiem, nabyła w wyniku podziału przez wydzielenie część majątku spółki dzielonej, wstępuje do postępowania o to prawo w miejsce spółki dzielonej bez potrzeby uzyskiwania zgody strony przeciwnej. Na ogół nowo ustanowiony przepis wyraża normę dotychczas nieobowiązującą, zdarza się jednak że zawiera normę już obowiązującą, powtórzoną w celu usunięcia powstających wcześniej - w świetle dotychczasowych regulacji - wątpliwości co do jej obowiązywania; taki przepis stanowi niejako autentyczną wykładnię dotychczasowej, budzącej wątpliwości regulacji, na rzecz stanowiska opowiadającego się za rozwiązaniem zawartym w nowym przepisie. W odniesieniu do takich przepisów nowelizujących przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, że działają one nie tylko na przyszłość, ale także wstecz....

całe orzeczenie »