Publikacje

 

Prof. dr hab. Jan Błeszyński, Charakter prawny rozstrzygnięć Komisji Prawa Autorskiego w składach trzyosobowych (art. 108 ust. 5-7 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych), Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego, nr periodyku 7, 2005 r.

Prawidłowo powołany zespół orzekający trzyosobowego zespołu orzekającego KPA zachowuje mandat do orzekania do zakończenia przedłożonej do rozpatrzenia sprawy i powołanie nowej listy arbitrów mandatu tego nie zmienia.

Rozstrzygnięcia zapadłe w składzie trzyosobowym KPA mają w swojej istocie charakter koncyliacyjny. Charakter wiążący natomiast mają jedynie wówczas, gdy żadna ze stron w ustawowym terminie dwóch tygodni od doręczenia nie wniesie w ich zakresie powództwa do sądu powszechnego. W razie wniesienia takiego powództwa, bez potrzeby uzasadnienia przyczyn niezadowolenia z zapadłego roz­strzygnięcia, rozstrzygniecie to nie uzyskuje charakteru wiążącego strony i nie jest przedmiotem kontroli sądu powszechnego.

Konieczność przeprowadzenia postępowania przed składem trzyosobowym KPA istnieje tylko wówczas, gdy jedna ze stron wystąpi z takim wnioskiem do KPA. Inicjatywę taką uznać należy za wyczerpaną nie tylko w wypadku zapadnięcia merytorycznego rozstrzygnięcia KPA. Wystą­pienie z wnioskiem o rozpoznanie sprawy przez trzyosobo­wy zespół orzekający KPA nie jest obligatoryjne. Dlatego w wypadku zakończenia postępowania z przyczyn formal­nych, np. umorzenia postępowania z powodu nieuzupełnienia braków formalnych w wyznaczonym na ten cel terminie lub odrzucenia wniosku (np. ze względu na brak właściwości KPA do jego rozstrzygnięcia), albo pozo­stawienia sprawy bez biegu (np. w wypadku niewniesienia opłat od wniosku o poddanie sprawy rozstrzygnięciu przez KPA)24, każda ze stron może ponownie wystąpić z wnios­kiem o rozstrzygniecie sprawy przez trzyosobowy zespól orzekający KPA. Wystąpienie z wnioskiem do KPA nie jest jednak dopuszczalne po wniesieniu w jego zakresie powództwa do sądu.

cała publikacja »

Prof. dr hab. Jan Błeszyński, Glosa do postanowienia SN z dnia 6 grudnia 2007 r., III CZP 107/07, Orzecznictwo Sądów Polskich, nr periodyku 11, 2008 r.

Roszczenia związane z reemisją podlegają dochodzeniu przed sądem powszechnym na zasadach ogólnych.
Glosowane postanowienie podejmuje zagadnienie fundamentalne. Jego znaczenie jest szczególnie aktualne wobec tego, że utracił moc art. 108 ust. 3 pr.aut…

cała publikacja »

Prof. dr hab. Jan Błeszyński, Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 25 listopada 2008 r. III CZP 57/2008, Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego, nr periodyku 5, 2009 r.

Teza uchwały:

Pojęcie nadawanie utworu w telewizji lub poprzez inne środki publicznego udostępniania utworu użyte w art. 70 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: DzU 2006 r. nr 90 poz. 631) nie obejmowało reemisji utworu przez operatorów sieci kablowych. (OSNC 2009/5 poz. 64).

Jak wynika z przeprowadzonego wywodu, znaczenie sformułowania \"inne środki publicznego udostępniania utworów\" ma istotne znaczenie w konstrukcji art. 70 ust. 21 pkt 3 PrAut. Trafnie pisze A. Matlak, że w ujęciu tego punktu, nadawanie ma znaczenie podstawowe. Bez­zasadny jest natomiast jego zarzut, że literalne brzmienie omawianego postanowienia prowadzi do dublowania się regulacji w stosunku do eksploatacji utworów na polach wymienionych w art. 70 ust. 2 pkt. 1-2 oraz 4 PrAut. W ujęciu drugiej części analizowanego postanowienia cho­dzi bowiem o różne postaci wtórnego korzystania ze zreali­zowanych nadań. Korzystanie to może polegać na reemisji, ale również na udostępnianiu na życzenie lub w formułach interaktywnych. Analizowane postanowienie obejmuje swoim zasięgiem takie postacie rozpowszechnienia, które zawsze stanowią udostępnianie utworów pochodzących z nadań.

Dotychczasowa analiza uzasadnienia uchwały zmierzała do wykazania jego wad. Niezależnie od tego, wymaga jednak zwrócenia uwagi to, że konkluzja uchwały prowa­dzi do dysproporcji w systemie ochrony, polegającej na nieuzasadnionym żadnymi racjami wyłączeniu reemmisji z systemu tantiemizacji. Jej skutkiem jest pozbawienie współtwórców utworów audiowizualnych wpływów z tej bardzo znaczącej sfery eksploatacji twórczości. Z drugiej zaś strony skutkiem jej jest niczym nieuzasadnione uprzy­wilejowanie podmiotów reemitujących cudze programy. Pośrednio ze stanowiska zajętego w uchwale wynika również pozbawienie współtwórców utworów audiowizual­nych wpływów z korzystania z ich utworów, nadawanych w telewizji, wtórnie wykorzystywanych w Internecie, nie spełniających jednak definicji nadawania. Mam świado­mość tego, że samo istnienie luki w obowiązującej regula­cji nie uzasadnia udzielenia ochrony w imię zasady proporcjonalności. Rzecz jednak w tym, że do wspomnianego nierównego traktowania sytuacji podobnych, doszło w ujęciu uchwały w następstwie sprzecznego z wykładnią języ­kową zinterpretowania art. 70 ust. 2 pkt 3. PrAut.

cała publikacja »