Orzeczenia

 

2021.05.21, wyrok Sąd Apelacyjny w Poznaniu, sygn. akt I ACa 110/20

1. Pojęcie importera w rozumieniu art. 20 ust. 1 u.p.a.p.p. obejmuje także podmioty sprowadzające sprzęt z krajów Unii Europejskiej....

2. W świetle powyższych judykatów nie budzi wątpliwości stwierdzenie, że importerem w rozumieniu art. 20 ust. 1 pr. aut., wykładanym zgodnie z przepisami dyrektywy 2001/29, jest także ten podmiot, który sprowadza sprzęt służący do zwielokrotniania i utrwalania utworów z państw członkowskich Unii Europejskiej....

3. Słusznie Sąd Okręgowy uznał, z odwołaniem się do dorobku Sądu Najwyższego, że pojęcie importera w rozumieniu art. 20 ust. 1 pr. aut. obejmuje także podmioty sprowadzające sprzęt z krajów Unii Europejskiej. Odmienna interpretacja byłaby sprzeczna z celami Dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U.UE.L z 2001 r., nr 167, str. 10 z późn. zm.). Celem opłat reprograficznych jest bowiem zagwarantowanie twórcom godziwej rekompensaty za dozwolone przez prawo krajowe zwielokrotnianie ich utworów. Opłaty winny więc być pobierane w kraju końcowego użycia nośników zapisu, które nadają się do zwielokrotniania utworów, a nie w kraju, w którym nośniki zostały wprowadzone na teren Unii Europejskiej....

4. Sąd Apelacyjny nie podziela zarzutu, że zakres informacji i dokumentów, do których udzielenia i udostępnienia został zobowiązany pozwany wykracza ponad przesłankę niezbędności w myśl przepisu art. 105 ust. 2 pr. aut. Powód szczegółowo wskazał z jakich względów wszystkie wskazane w pozwie informacje są mu niezbędne do ustalenia obowiązku pozwanego, w tym do zweryfikowania udzielonych informacji z dokumentami źródłowymi, co Sąd Okręgowy wystarczająco rozważył. Wobec braku dotychczasowej współpracy słusznie powód wskazuje na potrzebę sprawdzenia informacji z dokumentami, które winny być podstawą do jej udzielenia....

całe orzeczenie »

 

2016.03.24, wyrok Sąd Apelacyjny w Warszawie, sygn. akt IV C 888/12

1. Opłaty określone w art. 20 pr.aut. nie mają charakteru publicznoprawnego, a zatem daniny należnej Państwu i pobieranej przez organy administracji publicznej. Opłaty są pobierane przez określone organizacje zbiorowego zarządzania i mają na celu rekompensatę nieuzyskanego przez twórcę wynagrodzenia wobec ewentualnej możliwości kopiowania dzieł przy7 użyciu urządzeń reprograficznych. Słusznie przy tym wskazuje strona powodowa, iż obowiązek uiszczania opłat nałożony na producentów i importerów urządzeń jest związany ze sprzedażą urządzeń reprograficznych umożliwiających korzystanie z nich na danym terytorium. Opłata jest zatem pobierana w państwie docelowym, w którym dochodzi do zaistnienia możliwości ich wykorzystania do kopiowania utworów w ramach własnego użytku....

2. powód wystąpił z roszczeniem informacyjnym z art. 105 ust. 2 pr. aut., żądając zobowiązania pozwanej do udzielenia informacji niezbędnych do określenia wysokości dochodzonych przez powoda wynagrodzeń i opłat. Ta czynność procesowa to jest czynność zmierzająca do dochodzenia roszczenia w rozumieniu art. 123 par. 1 pkt 1 kc i spowodowała ona przerwanie biegu przedawnienia roszczeń za okres od listopada 1997r....

3. Biorąc natomiast pod uwagę, iż w zakresie regulacji ochrony prawno autorskiej nie doszło do unifikacji w europejskim porządku prawnym, a zatem- poza normami konwencyjnymi —państwa członkowskie Unii stosują własne regulacje oparte na zasadzie terytorialności, nie sposób terminu importer użytego w art. 20 pr.aut. wiązać jedynie z przywozem towarów spoza obszaru Unii Europejskiej....

4. W ocenie Sądu dla zdekodowania tego określenia nic ma znaczenia zasada swobodnego przepływu towarów, osób, usług i kapitału na obszarze Unii. Stosownie do art. 26 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ( Dz. U. Nr 90 z 2004r., poz. 864/2), rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału, zgodnie z postanowieniami Traktatów. W tym kontekście za import istotnie będzie uznawany przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego, a nie —przywóz towaru z innego państwa członkowskiego. Na zasadę swobody przepływna towarów wynikającą z wyżej wskazanego postanowienia składa się zakaz stosowania ceł i opłat o skutku podobnym, zakaz ograniczeń ilościowych i środków o skutku podobnym w imporcie i eksporcie oraz zakaz dyskryminacyjnego lub protekcjonistycznego opodatkowania towarów pochodzących z innych państw ( tak D. Miąsik w: „Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej” pod. red. A. Wróbla, wyd. Lex Wolters Kluwer). Oznacza to, iż powyższe zakazy składające się na treść wspomnianej swobody odnoszą się do opłat o charakterze publicznoprawnym wprowadzanym przez jedno z państw-członków Unii, które ewentualnie mogłyby negatywnie skutkować dla swobodnego przemieszczania się towarów między państwami-członkami Unii. Wyrazem tej zasady jest ustanowienie unii celnej oraz przyjęcie wspólnotowego kodeksu celnego, czego dalszą konsekwencją jest jedynie uzupełniający — w stosunku do przepisów prawa wspólnotowego- charakter regulacji zawartej w ustawie z 19 marca 2004r.-prawo celne ( art. 1 ustawy, t.jedn. Dz. U. z 2015r., poz. 858)....

5. delegacja ustawowa zawarta w art. 20 ust. 5 ( poprzednio ust. 3) ustawy obliguje jedynie do ustalenia stawek opłat za poszczególne grupy urządzeń reprograficznych, natomiast nie upoważnia organu wykonawczego do wyłączenia spod obowiązku opłat jakichkolwiek urządzeń, które spełniają funkcję reprograficzną. jeżeli zatem ustawodawca pominął jakąś kategorię, grupę lub rodzaj urządzeń reprograficznych, która w obrocie gospodarczym podlega sprzedaży, to w takim wypadku należy uznać, iż sprzedaż tego rodzaju urządzeń także rodzi obowiązek uiszczenia opłaty na podstawie art. 20 ust. 1 z tym, iż stawkę opłaty należałoby ustalić w odniesieniu do urządzenia reprograficznego wymienionego w załączniku, najbardziej zbliżonego do urządzenia, za które jest ustalana oplata. ...

całe orzeczenie »

 

2018.11.06, wyrok Sąd Apelacyjny w Warszawie, sygn. akt V ACa 664/17

1. Przepis art. 70 ust. 3 u.p.a.p.p. stanowi ustawową podstawę zbiorowego zarządu majątkowymi prawami autorskimi współtwórców utworów audiowizualnych. Jest to zarząd przymusowy, a obecna ustawa o prawie autorskim nie przewiduje możliwości zrzeczenia się przez uprawnionych pośrednictwa organizacji. Skoro bowiem pobieranie wynagrodzeń z art. 70 ust. 21 u.a.p.p. może być dokonywane tylko przez organizację zbiorowego zarządzania, nawet autorzy niebędący członkami żadnej tego typu organizacji będą reprezentowani przez jedną z nich - tę właściwą w rozumieniu art. 70 ust. 3 u.a.p.p....

całe orzeczenie »