Orzeczenia (słowo kluczowe - )

 

2016.03.24, wyrok Sąd Apelacyjny w Warszawie, sygn. akt IV C 888/12

1. Opłaty określone w art. 20 pr.aut. nie mają charakteru publicznoprawnego, a zatem daniny należnej Państwu i pobieranej przez organy administracji publicznej. Opłaty są pobierane przez określone organizacje zbiorowego zarządzania i mają na celu rekompensatę nieuzyskanego przez twórcę wynagrodzenia wobec ewentualnej możliwości kopiowania dzieł przy7 użyciu urządzeń reprograficznych. Słusznie przy tym wskazuje strona powodowa, iż obowiązek uiszczania opłat nałożony na producentów i importerów urządzeń jest związany ze sprzedażą urządzeń reprograficznych umożliwiających korzystanie z nich na danym terytorium. Opłata jest zatem pobierana w państwie docelowym, w którym dochodzi do zaistnienia możliwości ich wykorzystania do kopiowania utworów w ramach własnego użytku....

2. powód wystąpił z roszczeniem informacyjnym z art. 105 ust. 2 pr. aut., żądając zobowiązania pozwanej do udzielenia informacji niezbędnych do określenia wysokości dochodzonych przez powoda wynagrodzeń i opłat. Ta czynność procesowa to jest czynność zmierzająca do dochodzenia roszczenia w rozumieniu art. 123 par. 1 pkt 1 kc i spowodowała ona przerwanie biegu przedawnienia roszczeń za okres od listopada 1997r....

3. Biorąc natomiast pod uwagę, iż w zakresie regulacji ochrony prawno autorskiej nie doszło do unifikacji w europejskim porządku prawnym, a zatem- poza normami konwencyjnymi —państwa członkowskie Unii stosują własne regulacje oparte na zasadzie terytorialności, nie sposób terminu importer użytego w art. 20 pr.aut. wiązać jedynie z przywozem towarów spoza obszaru Unii Europejskiej....

4. W ocenie Sądu dla zdekodowania tego określenia nic ma znaczenia zasada swobodnego przepływu towarów, osób, usług i kapitału na obszarze Unii. Stosownie do art. 26 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ( Dz. U. Nr 90 z 2004r., poz. 864/2), rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału, zgodnie z postanowieniami Traktatów. W tym kontekście za import istotnie będzie uznawany przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego, a nie —przywóz towaru z innego państwa członkowskiego. Na zasadę swobody przepływna towarów wynikającą z wyżej wskazanego postanowienia składa się zakaz stosowania ceł i opłat o skutku podobnym, zakaz ograniczeń ilościowych i środków o skutku podobnym w imporcie i eksporcie oraz zakaz dyskryminacyjnego lub protekcjonistycznego opodatkowania towarów pochodzących z innych państw ( tak D. Miąsik w: „Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej” pod. red. A. Wróbla, wyd. Lex Wolters Kluwer). Oznacza to, iż powyższe zakazy składające się na treść wspomnianej swobody odnoszą się do opłat o charakterze publicznoprawnym wprowadzanym przez jedno z państw-członków Unii, które ewentualnie mogłyby negatywnie skutkować dla swobodnego przemieszczania się towarów między państwami-członkami Unii. Wyrazem tej zasady jest ustanowienie unii celnej oraz przyjęcie wspólnotowego kodeksu celnego, czego dalszą konsekwencją jest jedynie uzupełniający — w stosunku do przepisów prawa wspólnotowego- charakter regulacji zawartej w ustawie z 19 marca 2004r.-prawo celne ( art. 1 ustawy, t.jedn. Dz. U. z 2015r., poz. 858)....

5. delegacja ustawowa zawarta w art. 20 ust. 5 ( poprzednio ust. 3) ustawy obliguje jedynie do ustalenia stawek opłat za poszczególne grupy urządzeń reprograficznych, natomiast nie upoważnia organu wykonawczego do wyłączenia spod obowiązku opłat jakichkolwiek urządzeń, które spełniają funkcję reprograficzną. jeżeli zatem ustawodawca pominął jakąś kategorię, grupę lub rodzaj urządzeń reprograficznych, która w obrocie gospodarczym podlega sprzedaży, to w takim wypadku należy uznać, iż sprzedaż tego rodzaju urządzeń także rodzi obowiązek uiszczenia opłaty na podstawie art. 20 ust. 1 z tym, iż stawkę opłaty należałoby ustalić w odniesieniu do urządzenia reprograficznego wymienionego w załączniku, najbardziej zbliżonego do urządzenia, za które jest ustalana oplata. ...

całe orzeczenie »

 

2020.03.11, wyrok Sąd Najwyższy, sygn. akt I CSK 573/18

1. Sąd Najwyższy odniósł się do kwestii relacji pomiędzy „nowymi” (obecnie obowiązującymi, na mocy ustawy o zbiorowym zarządzaniu - po nowelizacji ustawy o prawie autorskim, wchodzącej w życie 19 lipca w 2018r.) przepisami dotyczącymi roszczenia informacyjnego, a dotychczczasowym brzmieniem art. 105 PrAut.    Jak wskazał Sąd Najwyższy, „sama ustawa zmieniająca nie zawierała przepisów intertemporalnych, z których wyraźnie wynikałoby, że należy ją stosować do zdarzeń prawnych zaistniałych przed datą jej wejścia w życie.” Sąd Najwyższy, analizując możliwość zastosowania art. 105 ust. 2 PrAut, odpowiednio zastosował reguły międzyczasowe zastosowane przy wprowadzaniu kodeksu cywilnego w 1964r., zgodnie z którymi do stosunków prawnych powstałych przed wejściem w życie nowej ustawy należy stosować przepisy dotychczasowe.  Zagadnienie jest istotne dla wszystkich nowo formułowanych roszczeń informacyjnych. Powstaje pytanie czy opierać je wyłącznie na nowych przepisach czy też odwoływać się do uchylonego art. 105 PrAut.  Zgodnie z omawianym orzeczeniem Sądu Najwyższego, są sytuacje gdy art. 105 PrAut wprost znajdzie zastosowanie pomimo iż został uchylony, czy raczej „zastąpiony” przez art. 48 ustawy o zbiorowym zarządzaniu. Przy nowo formułowanych powództwach staramy się za każdym razem akcentować dorobek orzeczniczy związany z art. 105 PrAut oraz to że w pełni (jeżeli chodzi o roszczenie informacyjne) może być zastosowany przy wykładni art. 48 UoZZ. Trzeba pamiętać, że regulacje te mają tożsame brzmienie. Jest to o tyle istotne, że serwisy orzeczniecze w sytuacji uchylenia przepisu, którego dotyczy orzeczenie, wskazują że dane orzeczenie jest „nieaktualne”. Przykładowo przy art. 105 PrAut znajdują się orzeczenia z taką adnotacją, a przy art. 48 UoZZ brak jest jakichkolwiek orzeczeń. ZAiKS, który prowadzi bardzo wiele postępowań przy wykorzystaniu roszczeń informacyjnych może, w sytuacji jednolitego podejścia, wpływać na linie orzecznicze i obronę dotychczasowego dorobku. Oczywiście konieczna jest do tego bieżąca analiza całości orzecznictwa. ...

2. Jak wskazał Sąd Najwyższy: „w art. 105 ust.2 u.p.a.p.p. kładzie się nacisk na jego niezbędność do określenia wysokości dochodzonych wynagrodzeń i opłat, czyli potrzebę identyfikowaną celem, a nie na powinność wykazania zobowiązania pozwanego.”  ...

3. Prawo do wynagrodzenia z art. 70 ust. 2PrAut „może być dochodzone bez konieczności obalania domniemania z art. 70 ust. 1 u.p.a.p.p.”  ...

4. Przepisy ustawy o prawie autorskim „stosuje się do zagranicznych twórców i artystów wykonawców, w tym także unormowanie zawarte w przepisie 70 ust. 2(dawniej 2) u.p.a.p.p.” Wynika to z zasady asymilacji (Konwencja Berneńska, TRIPS)....

5. Do obalenia domniemania na rzecz ZAiKS „nie wystarcza samo wskazanie, że istnieje inna organizacja działająca w tym samym zakresie.”              ...

6. Gdy mowa jest o osobie „reprodukującej” dotyczy to osoby „która wprowadza do obrotu we własnym imieniu i na własny rachunek egzmplarze utworów audiowizualnych.” Tym samym, przesądzona została legitymacja czynna po stronie Monolith Films i innych dystrybutorów....

całe orzeczenie »

 

2018.07.22, wyrok Sąd Apelacyjny w Warszawie, sygn. akt VI ACa 682/16

1. Odbiór programu radiowego lub telewizyjnego przy użyciu odbiorników ulokowanych w miejscach publicznych stanowi wkroczenie w wyłączne prawo publicznego odtwarzania utworu tylko wówczas, gdy z faktem tym łączy się osiąganie korzyści materialnych....

całe orzeczenie »