Orzeczenia (słowo kluczowe - )

 

2016.03.24, wyrok Sąd Apelacyjny w Warszawie, sygn. akt IV C 888/12

1. Opłaty określone w art. 20 pr.aut. nie mają charakteru publicznoprawnego, a zatem daniny należnej Państwu i pobieranej przez organy administracji publicznej. Opłaty są pobierane przez określone organizacje zbiorowego zarządzania i mają na celu rekompensatę nieuzyskanego przez twórcę wynagrodzenia wobec ewentualnej możliwości kopiowania dzieł przy7 użyciu urządzeń reprograficznych. Słusznie przy tym wskazuje strona powodowa, iż obowiązek uiszczania opłat nałożony na producentów i importerów urządzeń jest związany ze sprzedażą urządzeń reprograficznych umożliwiających korzystanie z nich na danym terytorium. Opłata jest zatem pobierana w państwie docelowym, w którym dochodzi do zaistnienia możliwości ich wykorzystania do kopiowania utworów w ramach własnego użytku....

2. powód wystąpił z roszczeniem informacyjnym z art. 105 ust. 2 pr. aut., żądając zobowiązania pozwanej do udzielenia informacji niezbędnych do określenia wysokości dochodzonych przez powoda wynagrodzeń i opłat. Ta czynność procesowa to jest czynność zmierzająca do dochodzenia roszczenia w rozumieniu art. 123 par. 1 pkt 1 kc i spowodowała ona przerwanie biegu przedawnienia roszczeń za okres od listopada 1997r....

3. Biorąc natomiast pod uwagę, iż w zakresie regulacji ochrony prawno autorskiej nie doszło do unifikacji w europejskim porządku prawnym, a zatem- poza normami konwencyjnymi —państwa członkowskie Unii stosują własne regulacje oparte na zasadzie terytorialności, nie sposób terminu importer użytego w art. 20 pr.aut. wiązać jedynie z przywozem towarów spoza obszaru Unii Europejskiej....

4. W ocenie Sądu dla zdekodowania tego określenia nic ma znaczenia zasada swobodnego przepływu towarów, osób, usług i kapitału na obszarze Unii. Stosownie do art. 26 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ( Dz. U. Nr 90 z 2004r., poz. 864/2), rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału, zgodnie z postanowieniami Traktatów. W tym kontekście za import istotnie będzie uznawany przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego, a nie —przywóz towaru z innego państwa członkowskiego. Na zasadę swobody przepływna towarów wynikającą z wyżej wskazanego postanowienia składa się zakaz stosowania ceł i opłat o skutku podobnym, zakaz ograniczeń ilościowych i środków o skutku podobnym w imporcie i eksporcie oraz zakaz dyskryminacyjnego lub protekcjonistycznego opodatkowania towarów pochodzących z innych państw ( tak D. Miąsik w: „Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej” pod. red. A. Wróbla, wyd. Lex Wolters Kluwer). Oznacza to, iż powyższe zakazy składające się na treść wspomnianej swobody odnoszą się do opłat o charakterze publicznoprawnym wprowadzanym przez jedno z państw-członków Unii, które ewentualnie mogłyby negatywnie skutkować dla swobodnego przemieszczania się towarów między państwami-członkami Unii. Wyrazem tej zasady jest ustanowienie unii celnej oraz przyjęcie wspólnotowego kodeksu celnego, czego dalszą konsekwencją jest jedynie uzupełniający — w stosunku do przepisów prawa wspólnotowego- charakter regulacji zawartej w ustawie z 19 marca 2004r.-prawo celne ( art. 1 ustawy, t.jedn. Dz. U. z 2015r., poz. 858)....

5. delegacja ustawowa zawarta w art. 20 ust. 5 ( poprzednio ust. 3) ustawy obliguje jedynie do ustalenia stawek opłat za poszczególne grupy urządzeń reprograficznych, natomiast nie upoważnia organu wykonawczego do wyłączenia spod obowiązku opłat jakichkolwiek urządzeń, które spełniają funkcję reprograficzną. jeżeli zatem ustawodawca pominął jakąś kategorię, grupę lub rodzaj urządzeń reprograficznych, która w obrocie gospodarczym podlega sprzedaży, to w takim wypadku należy uznać, iż sprzedaż tego rodzaju urządzeń także rodzi obowiązek uiszczenia opłaty na podstawie art. 20 ust. 1 z tym, iż stawkę opłaty należałoby ustalić w odniesieniu do urządzenia reprograficznego wymienionego w załączniku, najbardziej zbliżonego do urządzenia, za które jest ustalana oplata. ...

całe orzeczenie »

 

2012.06.27, wyrok Sąd Apelacyjny w Warszawie, sygn. akt I ACa 1131/11

1. 1. Art. 108 ust. 7 w zw. z art. 108 ust. 5 u.p.a.p.p. nie mogą stanowić samodzielnej, odrębnej od art. 189 k.p.c. podstawy dochodzenia przez stronę niezadowoloną z rozstrzygnięcia Komisji Prawa Autorskiego ustalenia nieistnienia stosunku prawnego lub prawa objętego orzeczeniem Komisji Prawa Autorskiego....

2. 2. O ile orzeczenie sądu może rozstrzygnąć spór co do treści umowy o reemisję, o tyle nie może zastąpić oświadczenia woli operatora sieci kablowej, prowadząc do zawarcia umowy o reemisję z określoną stawką wynagrodzenia, bo naruszałoby to zasadę swobody działalności gospodarczej, poza tym roszczenie takie nie znajduje umocowania w treści art. 108 ust. 5 i 7 u.p.a.p.p....

3. 3. Art. 79 u.p.a.p.p. stanowi wystarczającą ochronę autorskich praw majątkowych, w razie bezumownej reemisji utworów nadawanych w programach organizacji radiowych i telewizyjnych....

całe orzeczenie »

 

2006.12.07, wyrok Europejski Trybunał Sprawiedliwości, sygn. akt C-306/05

1. Samo dostarczenie urządzeń, takie jak dostarczenie odbiorników telewizyjnych umieszczonych w pokojach podmiotu świadczącego usługi hotelarskie, nie jest publicznym udostępnieniem w rozumieniu dyrektywy 2001/29 w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym. Natomiast rozprowadzanie przez podmiot świadczący usługi hotelarskie sygnału umożliwiającego przy pomocy tych urządzeń udostępnianie utworów klientom zajmującym pokoje hotelowe stanowi publiczne udostępnianie w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej dyrektywy, niezależnie od wykorzystanej techniki przekazu sygnału.Jak wyjaśniono bowiem w przewodniku po konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych twórca, wyrażając zgodę na nadawanie swych utworów drogą radiowo-telewizyjną, bierze pod uwagę tylko bezpośrednich użytkowników, czyli posiadaczy odbiorników, którzy - pojedynczo, w gronie prywatnym lub rodzinnym - odbierają nadawany sygnał. Jeśli sygnał odbierany jest na rzecz szerszego audytorium w drodze niezależnej czynności, za pomocą której nadawany utwór udostępniany jest nowej publiczności, odbiór taki dopuszczalny jest wyłącznie za zgodą twórcy. Klienci hotelu stanowią taką nową publiczność w zakresie, w jakim udostępnianie tym klientom utworu nadawanego drogą radiowo-telewizyjną przy pomocy odbiorników telewizyjnych nie jest wyłącznie zabiegiem technicznym mającym na celu zapewnienie odbioru pierwotnie nadawanego programu czy też poprawę jakości tego odbioru, w strefie objętej zasięgiem tej emisji. Przeciwnie, podmiot świadczący usługi hotelarskie podejmuje działania w celu udostępnienia chronionego utworu swoim klientom, mając pełną świadomość ich konsekwencji.Prywatny charakter pokoi hotelowych nie stoi na przeszkodzie temu, że sygnał stanowi publiczne udostępnienie.(por. pkt 41, 42, 47, 54 oraz pkt 1 i 2 sentencji)...

całe orzeczenie »