Orzeczenia (słowo kluczowe - )

 

2015.03.12, wyrok Sąd Najwyższy, sygn. akt I CSK 159/14

1. uprawnienie do pobierania od korzystających z utworów wynagrodzeń i ich wypłacania twórcom, nawet nie reprezentowanym bezpośrednio, przysługuje nie każdej organizacji zbiorowego zarządzania, ale - na mocy art. 70 ust. 3 pr. aut. - tylko właściwej organizacji zbiorowego zarządzania w rozumieniu art. 107 pr. aut. O takim statusie tej organizacji przesądzają wyłącznie przesłanki ustawowe wymienione w ostatnio wskazanym przepisie, a zatem prawo do wynagrodzenia zastrzeżone na rzecz uprawnionych w art. 702 ust. 2 pr. aut. może być realizowane - zgodnie z art. 70 ust. 3 pr. aut. - jedynie przez właściwą organizację zbiorowego zarządzania prawami autorskimi (wyrok SN z dnia 17 września 2014 r. I CSK 621/13, niepubl.). Będzie nią albo organizacja do której należy twórca uprawniony z tytułu prawa pokrewnego, albo, jeśli nie należy on do żadnej organizacji, to wówczas organizacją właściwą w rozumieniu ustawy będzie organizacja wskazana przez Komisję Prawa Autorskiego. Takiego wskazania tej Komisji nie może zastępować nawet porozumienie między organizacjami zbiorowego zarządzania, przyznające jednej z nich wyłączność działania w określonym terminie (wyrok SN z dnia 16 września 2009 r. I CSK 35/09, OSNC 2010/3/47). ...

2. Wykładnia językowa art. 107 pr. aut. nie pozwala bowiem na utożsamianie przynależności twórcy do organizacji zbiorowego zarządzania z jego reprezentowaniem przez tę organizację na podstawie innych tytułów prawnych. Przeciwnie, w art. 107 pr. aut. przyjęto, że w razie braku przynależności twórcy do jakiejkolwiek organizacji zbiorowego zarządzania alternatywnym rozwiązaniem jest jedynie wskazanie organizacji właściwej przez Komisję Prawa Autorskiego....

3. domniemanie to kreuje uprawnienie organizacji zbiorowego zarządzania do zarządzania i ochrony w odniesieniu do pól objętych zbiorowym zarządzaniem, oraz przesądza o jej legitymacji procesowej w tym zakresie. Istotą tego domniemania jest więc zwolnienie tej organizacji do obowiązku wykazywania upoważnienia do reprezentacji w procesie o ochronę praw autorskich lub pokrewnych na polach eksploatacji objętych zezwoleniem Ministra Kultury i Sztuki (wyrok SN z dnia 10 grudnia 2004 r., III CK 99/04, niepubl.)....

4. w doktrynie stwierdzono, że przepis art. 105 ust. 1 pr. aut. ma zasięg ograniczony do terytorium RP, przeto wyrażono tam pogląd, że organizacja zbiorowego zarządzania powinna wykazać, iż posiada umowę z odpowiednią organizacją zagraniczną, której zakresem zarządzania i ochrony objęte są dzieła, będące przedmiotem sporu o wynagrodzenie za ich wykorzystywanie....

5. Skutkiem zastosowania analizowanego domniemania z art. 105 ust. 1 pr. aut. jest jednak powstanie uprawnienia polskiej organizacji w określonym wyżej zakresie przedmiotowym, i to wówczas tylko jeśli inne organizacje nie roszczą sobie tytułu do tego samego utworu lub jego wykonania, natomiast nie jest skutkiem zastosowania tego domniemania uzyskanie przez organizację zbiorowego zarządzania statusu organizacji właściwej w rozumieniu art. 107 pr. aut. Zastosowanie wspomnianego domniemania może więc przesądzić o działaniu więcej niż jednej organizacji na tożsamym polu eksploatacji, natomiast o tym, która z nich uzyska status organizacji „właściwej” w rozumieniu ustawy przesądza dopiero wystąpienie przesłanki określonej w art. 107 ust. 1 pr. aut., a z kolei pozytywny rezultat wystąpienia którejkolwiek z nich pozwala dopiero na zastosowanie art. 70 ust. 3 pr. aut....

całe orzeczenie »

 

2015.03.19, wyrok Sąd Okręgowy w Łodzi, sygn. akt II C 1350/14

1. umowa licencyjna wyłączna wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności i nie może pozostawiać żadnych wątpliwości co do zakresu udzielonej licencji. Licencja może bowiem obejmować jedynie utwory wymienione explicite w umowie licencyjnej i tylko w zakresie wymienionych w umowie pól eksploatacji z jednoczesnym określeniem zakresu, miejsca i czasu korzystania przez uprawnionego z takiej licencji...

całe orzeczenie »

 

2015.11.27, wyrok Sąd Apelacyjny w Warszawie, sygn. akt I ACa 421/15

1. [...] co do charakteru prawnego każdej z trzech, łączących strony umów. Podstawą wywodzonego w niniejszej sprawie żądania pozwu nie była umowa sprzedaży towarów lecz umowa, łącząca elementy umów sprzedaży, świadczenia usług i udzielenia licencji. Z uwagi zaś na brak możliwości ścisłego rozgraniczenia, która z trzech kolejnych rat odnosiła się do zapłaty wynagrodzenia za ten element umowy, który dotyczyłby wyłącznie przeniesienia własności i wydania rzeczy na nabywcę, przyjąć należało, że dochodzone niniejszym pozwem roszczenie ulegało przedawnieniu na zasadach ogólnych, tj. z zachowaniem trzyletniego okresu przedawnienia, obowiązującego dla roszczeń, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą....

całe orzeczenie »