Orzeczenia (słowo kluczowe - )

 

2012.11.08, wyrok Sąd Apelacyjny w Szczecinie, sygn. akt I ACa 414/12

1. Wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 378 § 1 k.p.c. Sąd rozpoznaje sprawę w granicach apelacji; w granicach zaskarżenia bierze jedynie z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Powinność rozpoznania sprawy w granicach apelacji oznacza, między innymi, nakaz wzięcia pod uwagę, rozważenia i oceny wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów i wniosków. Sąd II instancji rozpoznający sprawę na skutek apelacji nie jest jednakże związany przedstawionymi w niej zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego. Oznacza to, że bez względu na stanowisko stron oraz zakres zarzutów - powinien zastosować właściwe przepisy prawa materialnego, a więc także usunąć ewentualne błędy prawne sądu pierwszej instancji, niezależnie od tego, czy zostały one wytknięte w apelacji. Dla postępowania apelacyjnego znaczenie wiążące mają natomiast tylko takie uchybienia prawu procesowemu, które zostały przedstawione w apelacji i nie są wyłączone spod jego kontroli na podstawie przepisu szczególnego ( por. art. 380 k.p.c.)....

2. Przyjęcie dwudziestoletniego terminu przedawnienia na podstawie art. 4421 § 2 k.c. wymaga ustalenia, że przestępstwo popełnione zostało przez konkretną osobę lub osoby (por. wyrok SN z dnia 7 lutego 2000 r., I CKN 209/98, niepubl.). Przyjmuje się, że dla ustalenia zaistnienia faktu zbrodni lub występku, jako przyczyny szkody, nie jest wymagane, by sprawca został skazany, bowiem sąd cywilny może dokonać w tym względzie własnych ustaleń dotyczących podmiotowych i przedmiotowych znamion przestępstwa (wedle reguł prawa karnego). Jedynie gdy zapadnie już prawomocny wyrok sądu karnego, wtedy sąd cywilny jest - z mocy art. 11 k.p.c. - związany tym uprzednio zapadłym wyrokiem. Przewidziany w art. 4421 § 2 k.c. dwudziestoletni termin przedawnienia biegnie - z woli ustawodawcy - nie od chwili dowiedzenia się o szkodzie (jak słusznie wskazał powód), lecz od chwili zdarzenia ją wyrządzającego. Przepis ten zawiera więc ścisłe określenie początku biegu przedawnienia, nie zastrzegając jakiegokolwiek wyjątku czy odstępstwa od tej zasady....

3. Wynikająca z art. 65 k.c. tzw. kombinowana metoda wykładni oświadczeń woli wymaga od sądu, przy dokonywaniu wykładni umowy, w pierwszej kolejności ustalenia znaczenia słów użytych w umowie przez strony dokonujące tej czynności prawnej. Sąd stwierdzając bowiem, że strony w sposób tożsamy rozumiały użyte w umowie sformułowania, ze względu na brzmienie art. 65 § 2 k.c. nakazującego w pierwszej kolejności badać zgodną wolę stron niż dosłowne brzmienie umowy, jest związany dokonaną interpretacją postanowień umowy. Dopiero w przypadku braku porozumienia stron co do rozumienia treści złożonych przez nie oświadczeń woli, do dokonania ich wykładni zastosowanie ma wynikająca z art. 65 k.c. dyrektywa interpretacyjna nakazująca tłumaczyć oświadczenia woli tak, jak wymagają tego ze względu na okoliczności, w których zostały złożone, zasady współżycia społecznego i ustalone zwyczaje....

całe orzeczenie »

 

2006.11.29, postanowienie Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie, sygn. akt IV K 80/06

1. Utwór audiowizualny to utwór (a więc przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze) wyrażony za pomocą serii następujących po sobie obrazów, z dźwiękiem lub bez dźwięku, utrwalony na jakimkolwiek nośniku umożliwiający wielokrotne odtwarzanie, wywołujący wrażenie ruchu (Katarzyna Górecka: „Pojęcie utworu audiowizualnego w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych”. Przegląd Sądowy 1997/7-8/101)....

2. Określenie zawarte w art. 116 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych „wbrew warunkom uprawnienia” odnosi się tylko i wyłącznie do udzielonych mocą licencji uprawnień do rozpowszechnia utworu, nie zaś do obowiązków wynikających z umowy licencyjnej np. prawo do wynagrodzenia....

3. Nie można utożsamiać pojęcia uprawnienia do rozpowszechniania utworu z pojęciem obowiązku uiszczania odpowiedniego wynagrodzenia za to rozpowszechnianie. Dobrowolne przekazanie kasety z nagraniem do emisji utworu audiowizualnego w celu promocji utworu musi być uznane za tożsame z przekazaniem uprawnienia do rozpowszechniania utworu. Pomimo braku formalnej umowy licencyjnej nie może budzić wątpliwości fakt, że producent utworu takie uprawnienia przekazuje....

4. Producent utworu audiowizualnego jako podmiot autorskich praw majątkowych nie jest niczym ograniczony w rozporządzaniu majątkowym prawem i może samodzielnie udzielać licencji na nadania telewizyjne utworu.  ...

5. Nie można traktować utworu audiowizualnego jako utworu zbiorowego (art. 11 ustawy) i tworzyć odrębnych tytułów do odpłatności na rzecz autorów wkładów twórczych (Anna Opalska, artykuł „Samo wołanie o pieniądze nie przekonuje” w Rzeczpospolitej 2000/4/11)....

6. Zasadność roszczeń cywilnych nie może pociągać za sobą uznania, że doszło również do naruszenia normy prawno - karnej....

całe orzeczenie »

 

2002.11.22, wyrok Sąd Okręgowy w Poznaniu, sygn. akt IV Ka 1226/02

1. Wykazanie błędu w ustaleniach faktycznych nie może polegać wyłącznie na polemice z rozumowaniem sądu I instancji i przeciwstawianiu ustaleniom tego sądu konkurencyjnych ustaleń na podstawie ujawnionych w toku przewodu sądowego dowodów, zasadność tego zarzutu opierać się może na wykazaniu sądowi konkretnych błędów logicznych lub faktycznych w przedstawionym rozumowaniu lub ewentualnie luk o tym charakterze....

2. Dyrektywa współmierności kary do społecznej szkodliwości czynu odgrywa decydującą rolę przy wyrokowaniu. To stopień społecznej szkodliwości czynu ma zatem kształtować orzeczenie o karze....

3. Miarą surowości kary nie jest ilościowe oznaczenie czasu pozbawienia wolności, ale stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo. Tej samej wysokości kara może być za jedno przestępstwo nadmiernie surowa, a za inne -  rażąco łagodna....

4. Rażąca niewspółmierność kary o jakiej mowa w art. 438 pkt. 4 k.p.k. może zajść tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć wpływ na wymiar kary, można by przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną w I instancji, a karą która byłaby prawidłowa w świetle dyrektyw art. 53 k.k....

5. Nie można mówić o rażącej niewspółmierności kary wówczas, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego, będącego zasadą sądowego wymiaru kary, nie zostały przekroczone....

6. Przez społeczne oddziaływanie kary należy rozumieć wpływ, który wymierzona w konkretnym wypadku kara może mieć na każdego, kto w jakikolwiek sposób dowiedział się o popełnionym przestępstwie i o zapadłym wyroku. Społeczne oddziaływanie kary – to nie tylko oddziaływanie na środowisko sprawcy, lecz również i to na równi – na krąg osób należących do środowiska, z którego wywodzi się pokrzywdzony, na kształtowanie przekonania, że ten kto w przestępny sposób narusza dobro pozostające pod karnoprawną ochroną zostanie sprawiedliwie ukarany....

całe orzeczenie »