Orzeczenia (słowo kluczowe - )

 

2016.03.24, wyrok Sąd Apelacyjny w Warszawie, sygn. akt IV C 888/12

1. Opłaty określone w art. 20 pr.aut. nie mają charakteru publicznoprawnego, a zatem daniny należnej Państwu i pobieranej przez organy administracji publicznej. Opłaty są pobierane przez określone organizacje zbiorowego zarządzania i mają na celu rekompensatę nieuzyskanego przez twórcę wynagrodzenia wobec ewentualnej możliwości kopiowania dzieł przy7 użyciu urządzeń reprograficznych. Słusznie przy tym wskazuje strona powodowa, iż obowiązek uiszczania opłat nałożony na producentów i importerów urządzeń jest związany ze sprzedażą urządzeń reprograficznych umożliwiających korzystanie z nich na danym terytorium. Opłata jest zatem pobierana w państwie docelowym, w którym dochodzi do zaistnienia możliwości ich wykorzystania do kopiowania utworów w ramach własnego użytku....

2. powód wystąpił z roszczeniem informacyjnym z art. 105 ust. 2 pr. aut., żądając zobowiązania pozwanej do udzielenia informacji niezbędnych do określenia wysokości dochodzonych przez powoda wynagrodzeń i opłat. Ta czynność procesowa to jest czynność zmierzająca do dochodzenia roszczenia w rozumieniu art. 123 par. 1 pkt 1 kc i spowodowała ona przerwanie biegu przedawnienia roszczeń za okres od listopada 1997r....

3. Biorąc natomiast pod uwagę, iż w zakresie regulacji ochrony prawno autorskiej nie doszło do unifikacji w europejskim porządku prawnym, a zatem- poza normami konwencyjnymi —państwa członkowskie Unii stosują własne regulacje oparte na zasadzie terytorialności, nie sposób terminu importer użytego w art. 20 pr.aut. wiązać jedynie z przywozem towarów spoza obszaru Unii Europejskiej....

4. W ocenie Sądu dla zdekodowania tego określenia nic ma znaczenia zasada swobodnego przepływu towarów, osób, usług i kapitału na obszarze Unii. Stosownie do art. 26 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ( Dz. U. Nr 90 z 2004r., poz. 864/2), rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału, zgodnie z postanowieniami Traktatów. W tym kontekście za import istotnie będzie uznawany przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego, a nie —przywóz towaru z innego państwa członkowskiego. Na zasadę swobody przepływna towarów wynikającą z wyżej wskazanego postanowienia składa się zakaz stosowania ceł i opłat o skutku podobnym, zakaz ograniczeń ilościowych i środków o skutku podobnym w imporcie i eksporcie oraz zakaz dyskryminacyjnego lub protekcjonistycznego opodatkowania towarów pochodzących z innych państw ( tak D. Miąsik w: „Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej” pod. red. A. Wróbla, wyd. Lex Wolters Kluwer). Oznacza to, iż powyższe zakazy składające się na treść wspomnianej swobody odnoszą się do opłat o charakterze publicznoprawnym wprowadzanym przez jedno z państw-członków Unii, które ewentualnie mogłyby negatywnie skutkować dla swobodnego przemieszczania się towarów między państwami-członkami Unii. Wyrazem tej zasady jest ustanowienie unii celnej oraz przyjęcie wspólnotowego kodeksu celnego, czego dalszą konsekwencją jest jedynie uzupełniający — w stosunku do przepisów prawa wspólnotowego- charakter regulacji zawartej w ustawie z 19 marca 2004r.-prawo celne ( art. 1 ustawy, t.jedn. Dz. U. z 2015r., poz. 858)....

5. delegacja ustawowa zawarta w art. 20 ust. 5 ( poprzednio ust. 3) ustawy obliguje jedynie do ustalenia stawek opłat za poszczególne grupy urządzeń reprograficznych, natomiast nie upoważnia organu wykonawczego do wyłączenia spod obowiązku opłat jakichkolwiek urządzeń, które spełniają funkcję reprograficzną. jeżeli zatem ustawodawca pominął jakąś kategorię, grupę lub rodzaj urządzeń reprograficznych, która w obrocie gospodarczym podlega sprzedaży, to w takim wypadku należy uznać, iż sprzedaż tego rodzaju urządzeń także rodzi obowiązek uiszczenia opłaty na podstawie art. 20 ust. 1 z tym, iż stawkę opłaty należałoby ustalić w odniesieniu do urządzenia reprograficznego wymienionego w załączniku, najbardziej zbliżonego do urządzenia, za które jest ustalana oplata. ...

całe orzeczenie »

 

2017.11.27, wyrok Sąd Najwyższy, sygn. akt II CSK 707/18

1. TEZA aktualnaSpółka kapitałowa, która w toku procesu nabyła w wyniku podziału przez wydzielenie (art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h.) część majątku spółki dzielonej, wstępuje do procesu o prawo objęte wydzielonym majątkiem w miejsce spółki dzielonej bez potrzeby uzyskiwania zgody przeciwnika procesowego; art. 192 pkt 3 k.p.c. nie ma w tym wypadku zastosowania. Nie ma bowiem podstaw do odmiennego traktowania pod względem następstwa procesowego przypadków, w których spółka dzielona przestaje istnieć od przypadków w których nie traci bytu prawnego. Stanowisko to znalazło także potwierdzenie we wprowadzeniu od dnia 1 marca 2019 r. do kodeksu spółek handlowych art. 531 § 21k.s.h., zgodnie z którym spółka, która w toku postępowania o prawo objęte wydzielonym majątkiem, nabyła w wyniku podziału przez wydzielenie część majątku spółki dzielonej, wstępuje do postępowania o to prawo w miejsce spółki dzielonej bez potrzeby uzyskiwania zgody strony przeciwnej. Na ogół nowo ustanowiony przepis wyraża normę dotychczas nieobowiązującą, zdarza się jednak że zawiera normę już obowiązującą, powtórzoną w celu usunięcia powstających wcześniej - w świetle dotychczasowych regulacji - wątpliwości co do jej obowiązywania; taki przepis stanowi niejako autentyczną wykładnię dotychczasowej, budzącej wątpliwości regulacji, na rzecz stanowiska opowiadającego się za rozwiązaniem zawartym w nowym przepisie. W odniesieniu do takich przepisów nowelizujących przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, że działają one nie tylko na przyszłość, ale także wstecz....

całe orzeczenie »

 

2011.10.04, wyrok Europejski Trybunał Sprawiedliwości, sygn. akt C-403/08

1. 1. Wykładni pojęcia nielegalnego urządzenia w rozumieniu art. 2 lit. e) dyrektywy 98/84 w sprawie prawnej ochrony usług opartych lub polegających na warunkowym dostępie należy dokonywać w ten sposób, iż nie obejmuje ono ani zagranicznych urządzeń dekodujących - zapewniających dostęp do usług przekazu satelitarnego organizacji nadawczej, które są produkowane i sprzedawane za zezwoleniem tej organizacji, lecz używane, wbrew jej woli, poza obszarem geograficznym, na który zostały dostarczone - ani urządzeń uzyskanych lub aktywowanych w wyniku podania nieprawdziwego nazwiska i adresu ani urządzeń używanych z naruszeniem ograniczenia umownego pozwalającego na używanie ich jedynie do celów prywatnych.W istocie przepis ten definiuje pojęcie nielegalnego urządzenia jako wyposażenie lub oprogramowanie zaprojektowane lub przystosowane do udostępniania usług chronionych w zrozumiałej formie bez zezwolenia świadczącego usługi. Brzmienie to ogranicza się tym samym do wyposażenia będącego przedmiotem ręcznych lub zautomatyzowanych operacji przed rozpoczęciem używania i umożliwiającego odbiór chronionych usług bez zgody świadczącego usługi. W konsekwencji brzmienie to odnosi się jedynie do wyposażenia wyprodukowanego, przerobionego, przystosowanego lub ponownie przystosowanego bez pozwolenia świadczącego usługi i nie obejmuje używania zagranicznych urządzeń dekodujących.Natomiast urządzenia te produkowane i wprowadzane do obrotu za zezwoleniem świadczącego usługi, nie umożliwiają dostępu bez opłaty do chronionych usług ani nie umożliwiają lub ułatwiają obchodzenia środków technologicznych powziętych w celu ochrony opłaty za te usługi, zważywszy, iż w państwie członkowskim, w którym wprowadzono je do obrotu, opłata została uiszczona.(por. pkt 63, 64, 66, 67; pkt 1 sentencji)...

2. 2. Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 98/84 w sprawie prawnej ochrony usług opartych lub polegających na warunkowym dostępie nie stoi na przeszkodzie przepisom krajowym zabraniającym używania zagranicznych urządzeń dekodujących, w tym urządzeń uzyskanych lub aktywowanych w wyniku podania nieprawdziwego nazwiska i adresu lub urządzeń używanych z naruszeniem ograniczenia umownego pozwalającego na używanie ich jedynie do celów prywatnych, ponieważ takie przepisy nie są objęte dziedziną regulowaną przez tę dyrektywę.(por. pkt 74; pkt 2 sentencji)...

3. 3. Jeżeli przepis prawa krajowego wiąże się zarówno ze swobodnym przepływem towarów, jak i ze swobodą świadczenia usług, to Trybunał poddaje go analizie zasadniczo pod kątem jednej tylko z tych dwu podstawowych swobód, jeżeli okaże się, że jedna z nich ma zupełnie drugorzędne znaczenie w stosunku do drugiej i można ją z tą drugą powiązać. Chociaż w dziedzinie telekomunikacji te dwa aspekty są często ze sobą blisko związane i niemożliwe jest uznanie jednego za zupełnie drugorzędny w stosunku do drugiego, nie jest tak w wypadku gdy przepisy krajowe nie mają za przedmiot urządzeń dekodujących w celu określenia wymogów, którym muszą one odpowiadać, lub warunków, na jakich mogą być one sprzedawane lecz dotyczą ich jedynie jako instrumentu umożliwiającego abonentom korzystanie z kodowanych usług nadawczych....

4. 4. Wykładni art. 56 TFUE należy dokonywać w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego delegalizującym przywóz, sprzedaż i używanie w tym państwie członkowskim zagranicznych urządzeń dekodujących umożliwiających dostęp do kodowanej usługi przekazu satelitarnego pochodzącej z innego państwa członkowskiego i zawierającej przedmioty objęte ochroną na podstawie przepisów tego pierwszego państwa. Ani okoliczność, iż zagraniczne urządzenie dekodujące zostało uzyskane lub aktywowane po przedstawieniu nieprawdziwego nazwiska i adresu z zamiarem obejścia omawianego ograniczenia terytorialnego, ani okoliczność, iż urządzenia tego używano do celów handlowych, podczas gdy było ono zarezerwowane do użytku prywatnego, nie unieważniają powyższego wniosku przedstawionego.Ograniczenie to nie może być uzasadnione w świetle celu ochrony praw własności intelektualnej.Niewątpliwie spotkania sportowe jako takie mają jedyny w swoim rodzaju i w tym zakresie oryginalny charakter, który może przekształcić je w przedmioty godne ochrony porównywalnej z ochroną utworów. Jednakże ponieważ w zakresie w jakim ochrona praw, które stanowią szczególny przedmiot własności intelektualnej, gwarantują danym podmiotom praw jedynie stosowne wynagrodzenie nie zaś najwyższe możliwe wynagrodzenie z tytułu handlowego użycia przedmiotów objętych ochroną ochrona ta jest zapewniona, gdy dane podmioty praw otrzymują wynagrodzenie za przekaz objętych ochroną przedmiotów z państwa członkowskiego emisji programu, w którym nastąpił przekaz zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 93/83 w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową, i w którym należne jest stosowne wynagrodzenie zaś zainteresowane podmioty praw mogą żądać w tym państwie członkowskim kwoty uwzględniającej faktycznych i potencjalnych odbiorców zarówno w państwie członkowskim emisji programu, jak też w każdym innym państwie, w którym są odbierane programy zawierające przedmioty objęte ochroną.Jeżeli chodzi o dodatkowe opłaty uiszczane przez organizacje nadawcze w zamian za przyznanie wyłączności terytorialnej, mogą one doprowadzić do sztucznych różnic cenowych pomiędzy krajowymi rynkami podzielonymi barierami, ponieważ takie bariery i sztuczne różnice cenowe są nie do pogodzenia z zasadniczym celem traktatu, którym jest realizacja rynku wewnętrznego. W tych okolicznościach nie można uważać, że rzeczone dodatkowe opłaty stanowią część stosownego wynagrodzenia, które musi być zapewnione zainteresowanym podmiotom praw, a zatem uiszczanie takich dodatkowych opłat wykracza poza to, co jest konieczne, aby zapewnić tym podmiotom stosowne wynagrodzenie.(por. pkt 100, 106-108, 113-117, 125, 131; pkt 3 sentencji)...

5. 5. Klauzule umowy licencyjnej na wyłączność zawartej pomiędzy podmiotem praw własności intelektualnej i organizacją nadawczą stanowią ograniczenie konkurencji zabronione przez art. 101 TFUE, w sytuacji gdy nakładają na tę organizację obowiązek niedostarczania urządzeń dekodujących umożliwiających dostęp do objętych ochroną przedmiotów tego podmiotu na zewnątrz terytorium, którego dotyczy ta umowa licencyjna.(por. pkt 146; pkt 4 sentencji)...

6. 6. Wykładni art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/29 w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy dokonywać w ten sposób, że prawo do zwielokrotniania rozciąga się na mające przejściowy charakter fragmenty utworów w pamięci dekodera satelitarnego i na ekranie telewizora, pod warunkiem że fragmenty te zawierają elementy stanowiące wyraz własnej twórczości intelektualnej zainteresowanych autorów, przy czym całość złożona z jednocześnie zwielokrotnianych fragmentów musi być zbadana w celu sprawdzenia, czy zawiera takie elementy.(por. pkt 159; pkt 5 sentencji)...

7. 7. Czynności zwielokrotniania, które zachodzą w pamięci dekodera satelitarnego i na ekranie telewizora, spełniają przesłanki określone w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29 w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym i w konsekwencji czynności te mogą być dokonywane bez zezwolenia zainteresowanych podmiotów praw autorskich.(por. pkt 182; pkt 6 sentencji)...

8. 8. Wykładni pojęcia publicznego udostępniania w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy dokonywać w ten sposób, że obejmuje ono transmitowanie nadawanych utworów klientom obecnym w lokalu gastronomicznym przy użyciu ekranu telewizora i głośników.W istocie gdy transmitowanie nadawanego utworu następuje w miejscu publicznie dostępnym na rzecz publiczności dodatkowej w stosunku do posiadaczy odbiorników telewizyjnych, którzy - pojedynczo, w gronie prywatnym lub rodzinnym - odbierają nadawany sygnał i oglądają programy, dodatkowa publiczność, której posiadacz odbiornika telewizyjnego pozwala na korzystanie z dźwięku lub obrazu utworu, takie działanie należy uważać za czynność, za pomocą której omawiany utwór udostępniany jest nowej publiczności. Jest tak w przypadku transmitowania przez właściciela lokalu gastronomicznego nadawanych utworów klientom obecnym w tym lokalu, gdyż klienci stanowią dodatkową publiczność, która nie była brana pod uwagę przez autorów, gdy zezwalali na nadawanie ich utworów.Ponadto co się tyczy transmitowania nadawanego utworu odbiorcom nieznajdującym się w miejscu, z którego dokonywane jest udostępnianie w rozumieniu motywu 23 dyrektywy 2001/29, dyrektywa ta tak jak konwencja berneńska o ochronie dzieł literackich i artystycznych nie obejmuje "bezpośredniego wystawiania i wykonywania", przy czym to ostatnie pojęcie obejmuje wykonywanie utworów przed publicznością znajdującą w fizycznym i bezpośrednim kontakcie z aktorem lub wykonawcą tych utworów. Tymczasem elementu polegającego na bezpośrednim fizycznym kontakcie brakuje właśnie w przypadku transmitowania nadawanego utworu w miejscu takim jak lokal gastronomiczny przy użyciu ekranu telewizora i głośników publiczności obecnej na miejscu tej transmisji, lecz która nie jest obecna w miejscu, z którego dokonywane jest udostępnianie w rozumieniu motywu 23 dyrektywy o prawie autorskim, czyli w miejscu wystawienia nadawanego utworu.(por. pkt 198-203, 207; pkt 7 sentencji)...

9. 9. Wykładni dyrektywy 93/83 w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową należy dokonywać w ten sposób, że nie ma ona wpływu na legalność czynności zwielokrotniania zachodzących w pamięci dekodera satelitarnego i na ekranie telewizora.(por. pkt 210; pkt 8 sentencji...

całe orzeczenie »